Brasilia

juli 23, 2019

De zon schijnt fel op de vlaktes van Brasilia!

Na eeuwenlang gediscussieer tussen Rio De Janeiro en São Paulo over wie de hoofdstad mag zijn, besloot president Kubitchek in de voorspoedige jaren 50 er een nieuwe te bouwen in het midden van het land. Brasilia werd in 2 jaar tijd uit de grond gestampt. De architecten schetsten "de stad van de toekomst" met als grondplan de vorm van een vogel of vliegtuig. Allemaal goed en wel, maar blijkbaar dachten ze toen dat er in de toekomst niemand meer zou wandelen. Het wegennetwerk is goed uitgebouwd maar er zijn amper voetpaden te vinden. Laat staan oversteekplaatsen voor voetgangers.

Mausoleum van oud-president Kubitchek.

Parlement

Thomas en ik vliegen de stad binnen voor een lang weekend en nemen een taxi naar de hotelwijk. Als we een paar blokken verder iets willen dineren, twijfelen we al meteen of we niet beter een Uber nemen. Gelukkig is er niet veel verkeer noch louche figuren dus riskeren we toch te voet de kilometer te overbruggen langs de brede lanen. 's Avonds in de hotelkamer download ik een app voor deelfietsjes. Dan kunnen we ons morgen zo verplaatsen! 's Ochtends blijkt er maar 1 fietsje in onze buurt beschikbaar. Ook de rest van de dag vinden we nergens 2 werkende fietsen. We wandelen

dan maar naar een beroemd gebouw, "de televisietoren", om een ontbijt te nuttigen, maar de toren is in renovatie en dus ontoegangkelijk. Als je rond je kijkt zie je enkel grasvelden, autobanen en grote hotels. De Lonely Planet wijst ons een sandwichshop aan in de buurt. Voor we het goed en wel beseffen staan we in een shoppingcenter ontbijt te zoeken. We moeten nog een kwartier wachten ook voor alles er om 10 uur open gaat. Gelukkig zijn we niet te vroeg vertrokken! En zo beseffen we hoe de stad werkt. We nemen een uber naar het mausoleum van Kubitchek. Een uber van daar naar de cathedraal en een expositieruimte. We nemen een uber naar een lunchplek. Dan eentje terug naar de hoofdstraat met de staatsgebouwen en de indrukwekkende architectuur. Tegen de tijd dat we rond 15u aan het parlement aankomen is er al wat meer volk aangetreden. De stad is in het weekend vrij leeg, er zijn dus enkel hier en daar wat toeristen. Samen met wel 60 andere toeristen krijgen we een rondleiding in kamer en senaat. Enkel in het Portugees natuurlijk. We eindigen onze dag aan "het strand van Brasilia", een meer met een wandeldijk. We nemen na het vallen van de avond opnieuw een uber naar een (uitstekend!) restaurant. Thomas en ik zijn allebei blij dat we hier niet wonen. De stad is gebouwd om impressionant en functioneel te zijn. Maar ze zijn vergeten het gezellig te maken.

Architectuur van Oscar Niemeyer

De volgende dag rijden we met een huurauto drie uur noordwaarts de natuur in. De Chapadas De Verdeaderos zijn droog en warm, maar doorspekt met rivieren. We genieten van onze wandelingen met zwempauzes en van de rust. De natuur hier doet me wat denken aan de middelandse zee. De Braziliaanse variëteit in landschappen is ongelooflijk.

Kan je zwemmen op de maan?

Voor we het vliegtuig terug nemen, bezoeken we nog snel de zoo in Brasilia. Ook deze bestaat uit enorm veel ruimte met hier en daar een kooi. De olifant en de bengaalse tijger hebben wel een groot domein gekregen, maar de inheemse poema zit in een miezerig hokje. Het is het tegenovergestelde van de Antwerpse zoo waar ze hun kleine lap grond zo goed mogelijk benutten.

Met gemengde gevoelens ga ik terug naar São Paulo. Ik ben blij de hoofdstad gezien te hebben en te hebben genoten van een lekker weertje, natuurlijke zwembaden en lekker eten. Maar het is ook goed terug te zijn.