Coronatijden

 Begin dit jaar kochten Thomas en ik vliegtickets naar België. Een maand of twee later werd heel de wereld plat gelegd vanwege de corona pandemie. Na 4 maanden door te brengen op ons 60m³ grote appartement, bleek het toch mogelijk voor ons om België te bezoeken en Brazilië terug binnen te gaan. Thomas ging 2 weken in quarantaine bij zijn ouders en ik bij de mijne en ondanks onze restricties konden we genieten van de rust en het groen buiten de stad (in tegenstelling tot het immer drukke São Paulo). Het weer zat ons ook mee. Terwijl Belgen kloegen over de warmte waren wij best aangepast aan het hittegolfklimaat. Het was ook fijn om nog eens op een goede fiets te rijden en niet elke 10 meter voor een rood licht te staan. Het echte vakantiegevoel was er vooral tijdens een weekendje kamperen met mijn "bubbel" en een dag Pairi Daiza, waar je de wereld kan zien! Maar wat we toch het meeste meenamen toen we terugkeerden naar de miljoenenstad was een licht gevoel van vrijheid. 

Onze Duitse vriendin Kristina was ook op reis geweest naar eigen land en besloot ook dat jezelf binnen opsluiten verleden tijd is. Uiteraard vermijden we nog steeds fysieke en onbekende contacten, maar een klein verjaardagsfeestje thuis met 7 lieten we niet aan ons voorbij gaan. Er werd zelfs gedanst! De volgende dag was er afgesproken op een terras met een koppel Britten wiens afscheid ik niet kon missen. Een week later werd ik helaas weer uitgenodigd voor een afscheid van een Finse vriendin die Brazilië voorlopig de rug toekeert. Daar kreeg ik de uitnodiging om op de Nationale feestdag te gaan kajakken op het stuwmeer ten Zuiden van de stad. Thomas waarschuwde dat ik nu ook niet moest overdrijven, want er sterven nog steeds dagelijks veel mensen in het land omwille van het virus. Ik had niet zo veel zin om te luisteren, want van sociale contacten fleur ik helemaal op. Tot we na het kajakken een restaurant wilden bezoeken aan de rand van de stad. Terwijl we wachtten op een tafel kwam onze vriend Diogo terug van de toiletten met de boodschap wat een slecht idee het was om hier te eten. We waren terecht gekomen bij een buffet restaurant. In de waas van vriendschap en plezier waren we even helemaal vergeten wat kan en niet kan. Hij had mensen zonder masker boven het buffet zien ademen en zag iedereen in het drukke restaurant dezelfde opscheplepels betasten. Natuurlijk! Hoe dwaas! 
Wij zijn er dus vertrokken en uiteindelijk in een klein restaurantje à la carte gaan eten. Maar we werden er met onze neus op de feiten gedrukt dat buiten onze rijke, veilige wijken veel mensen niet nadenken over wat ze doen. Dit "onveilige" restaurant had een enorm verloop van onvoorzichtige klanten. Op het nieuws waren ondertussen beelden te zien van hoe de stranden in Rio de Janeiro overvol waren tijdens dit lange, warme weekend en ook in de staat São Paulo waren de stranden overvol. 

Graag zou ik deze mensen met de vinger wijzen. Maar het was zo'n lange periode waarin niets was toegelaten dat ik het ze ook niet kwalijk kan nemen. Iedereen die ik hoor is gestresseerd omdat er buiten werken en slapen geen leven meer is. Iedereen smacht naar een sprankeltje plezier. Zoveel mensen verloren reeds hun werk en moeten terug aan de slag geraken. Het is een haast onmogelijke evenwichtsoefening. 

Ik verwachtte wel dat de gemiddelde Braziliaan wat voorzichtiger zou blijven - en er zijn er vast nog steeds veel zo - aangezien hun families hier zitten en blootgesteld worden aan besmettingsgevaar. Slim kan je het niet noemen. Maar ze met de vinger wijzen kan ik evenmin. 

Kamperen in Zandvliet

Pairi Daiza

Kajakken & birdwatching op het stuwmeer