vollek!

mei 16, 2019

Dimi bracht ons een bezoekje om zijn reis op het Amerikaanse continent af te sluiten. Die jongen was vooral onder de indruk van onze warme douche. Lange reizen geven je nieuwe perspectieven op wat luxe is.
Dimi's bezoek werd meteen afgelost door dat van Nina en Pieter. Thomas en ik hadden besloten een stukje met hen mee te reizen en haalden ze woensdagavond op met een huurauto aan de luchthaven om naar Minas Gerais te rijden. Dat is een staat net boven de staat São Paulo. Wat op de kaart van Brazilië een peulenschil lijkt, is in realiteit acht uur rijden. Maar de auto geeft je de vrijheid te vertrekken wanneer je wilt en uitstapjes te maken. We hielden halt in het charmante Tiradentes, een koloniaal dorp inclusief kasseien, vanwaar we onze tocht voortzetten naar Ouro Preto. Ouro Preto is Unesco werelderfgoed en heeft enkel huizen met oranje dakpannen als daken. De uitzichten vanop de vele heuvels zijn prachtig, zeker met wat ochtendmist. We leren ook bij over de geschiedenis van de "Bandeirantes" die het binnenland van Brazilië ontdekten en over de massa's goud die de Portugezen hier uit de mijnen haalden. Tegenwoordig halen ze uit de mijnen andere mineralen zoals ijzer en magnesium.
Onderweg van Ouro Preto naar Inhotim kwamen we langs nationale parken, weilanden, mijnbouw en compounds. Wat die rijken hier in de bossen doen begreep ik niet goed. Het stadje waar we overnachten stelde niet veel voor en stond in schril contrast met het prachtige park dat eraan grenst. Dat Parque Inhotim niet hoger aangeschreven staat in de boekjes is me een raadsel. Deze botanische tuin van 140 hectaren is ongelooflijk knap onderhouden en herbergt tal van sculpturen en tentoonstellingsruimtes die naadloos passen in de groene omgeving. In vergelijking is het Middelheim Openluchtmuseum in Antwerpen een lachertje. En ik kom graag in het Middelheim!
Hier namen we afscheid van Nina en Pieter en vatten Thomas en ik onze tocht naar huis aan. We kwamen netjes om 21u weer aan in São Paulo, moe maar voldaan.
Maandagochtend moest ik vroeg uit de veren om een eerste les te geven voor een nieuwe school (2). Toen ik om 8 uur 's ochtends aanbelde bij een zekere Diego beweerde die geen les gepland te hebben. De deur bleef gesloten. 's Avonds mocht ik bij Carolina wel binnen. Helaas liet zij achteraf weten toch geen les meer te willen volgen. Deze samenwerking zal dus wellicht niets worden. Het blijft voorlopig bij een paar lessen per week (bij school 1) en verder zoeken naar meer werk.

(De foto's zijn niet chronologisch.)