Witte rook (nu echt!)
1 maand na de goedkeuring van mijn visum ben ik ook echt mogen beginnen werken. Donderdag 21/02/2019 zal mijn persoonlijk geschiedenisboek ingaan als mijn eerste dag als risk manager bij AXA Seguros SA. Ik ben bijzonder blij dat ik me opnieuw nuttig kan maken, met andere mensen kan praten en kan beginnen bijleren over het verzekeringswezen in Brazilie. Mijn collega's zijn alvast erg vriendelijk en zijn ook blij dat ik ben begonnen want er is veel werk te doen.
AXA heeft in Brazilie ongeveer 400 werknemers, en het team waar ik deel van uitmaak bestaat uit 8 personen plus een manager. Die laatste is ook nieuw, komt uit Zwitserland en begint binnenkort. Zijn visum ging vlotter want hij is getrouwd met een Braziliaanse. Er is altijd baas boven baas ...
Na twee dagen kan ik natuurlijk nog niet veel zeggen over het werkleven. We werken hier ook in een open ruimte, elke dag is er een stuk vers fruit, en de werkuren zijn flexibel. Op je verjaardag krijg je vrij, en om de twee weken mag je op vrijdag om 15u vertrekken. 's Middags wordt er met collega's gegeten in de buurt, in ons kantoorgebouw is er geen bedrijfsrestaurant. Vrijdag was er een stevig onweer en viel de elektriciteit uit, maar na minder dan een seconde schoot de noodgenerator in gang en konden we rustig voortwerken, en vijf minuten later naar een prachtige regenboog kijken (ik zit op de 15de verdieping).
Een aspect van de Braziliaanse cultuur waar ik op voorhand een beetje zenuwachtig voor was, is het veelvuldige fysieke contact met personen waarmee we dat in Vlaanderen niet snel zouden doen. Er wordt bijzonder veel gekust, handen geschud, schouders geklopt en omhelsd tussen collega's. Daar moet ik nog steeds aan wennen maar ik doe mijn best om niet als de koude europeaan over te komen. Op donderdag zijn Chloe en ik met wat andere expats iets gaan drinken en daar was onder andere een Japanner bij - mensen die nu ook niet bekend staan om veelvuldig fysiek contact met collega's. Die Japanner is echter dol op Brazilie en maakte er dan ook een punt van om met mij een Braziliaanse handshake te doen: bovenhandse handshake met rechterhand om dan met linkerhand de rechterschouder van de tegenpartij vast te grijpen, en zo tot quasi-omhelsing te komen.
Er worden geen lieve woordjes in het oor gefluisterd.
Vanaf vrijdag komt Eliane op bezoek om de caipirinha te nuttigen die ze met de prijskamp heeft gewonnen en samen met ons carnaval te vieren. We kijken uit naar haar gezelschap en haar guestpost op deze blog!
PS we doen hier ook nog aan cultuur:
We zijn naar de opera geweest (mooi gebouw met Belgisch glas en een saaie opera) ...
.... en naar een bloquinho (voorbereidingsfeestje op carnaval)
AXA heeft in Brazilie ongeveer 400 werknemers, en het team waar ik deel van uitmaak bestaat uit 8 personen plus een manager. Die laatste is ook nieuw, komt uit Zwitserland en begint binnenkort. Zijn visum ging vlotter want hij is getrouwd met een Braziliaanse. Er is altijd baas boven baas ...
Na twee dagen kan ik natuurlijk nog niet veel zeggen over het werkleven. We werken hier ook in een open ruimte, elke dag is er een stuk vers fruit, en de werkuren zijn flexibel. Op je verjaardag krijg je vrij, en om de twee weken mag je op vrijdag om 15u vertrekken. 's Middags wordt er met collega's gegeten in de buurt, in ons kantoorgebouw is er geen bedrijfsrestaurant. Vrijdag was er een stevig onweer en viel de elektriciteit uit, maar na minder dan een seconde schoot de noodgenerator in gang en konden we rustig voortwerken, en vijf minuten later naar een prachtige regenboog kijken (ik zit op de 15de verdieping).
Een aspect van de Braziliaanse cultuur waar ik op voorhand een beetje zenuwachtig voor was, is het veelvuldige fysieke contact met personen waarmee we dat in Vlaanderen niet snel zouden doen. Er wordt bijzonder veel gekust, handen geschud, schouders geklopt en omhelsd tussen collega's. Daar moet ik nog steeds aan wennen maar ik doe mijn best om niet als de koude europeaan over te komen. Op donderdag zijn Chloe en ik met wat andere expats iets gaan drinken en daar was onder andere een Japanner bij - mensen die nu ook niet bekend staan om veelvuldig fysiek contact met collega's. Die Japanner is echter dol op Brazilie en maakte er dan ook een punt van om met mij een Braziliaanse handshake te doen: bovenhandse handshake met rechterhand om dan met linkerhand de rechterschouder van de tegenpartij vast te grijpen, en zo tot quasi-omhelsing te komen.
Er worden geen lieve woordjes in het oor gefluisterd.
Vanaf vrijdag komt Eliane op bezoek om de caipirinha te nuttigen die ze met de prijskamp heeft gewonnen en samen met ons carnaval te vieren. We kijken uit naar haar gezelschap en haar guestpost op deze blog!
PS we doen hier ook nog aan cultuur:
We zijn naar de opera geweest (mooi gebouw met Belgisch glas en een saaie opera) ...
.... en naar een bloquinho (voorbereidingsfeestje op carnaval)
Reacties
Een reactie posten