Terug naar school.
Ondertussen zitten al 3 van de 5 weken les erop. Pas gisteren zijn we samen gaan drinken in een bar met "de beste caiperinhas van São Paulo". (Dat zeggen ze hier wel vaker.) Toen ik toekwam in de bar en tegen de ober zei "ik zoek mijn vrienden", vroeg die direct "Met een Zwitser?" Dat was gemakkelijk. Hij bracht me naar ons bonte gezelschap van dus een Zwitser (franstalig), 3 Japanse vrouwen, een Koreaan, een Paraguayaan en een Chileense. De gemeenschappelijke taal is dus Portugees. Enkel onze Libanese collega was niet gekomen.
(Uiterst rechts een echte Braziliaanse.)
We moesten afgelopen week een presentatie maken op school over ons land van herkomst. Dat was interessant. Toen we vroegen aan de Paraguayaan wat er als toerist te zien is in zijn land, zei die "niets". Er heerst daar weinig trots, blijkbaar. Verder weet ik nu hoe ik een Japans toilet moet gebruiken en is me weer eens bevestigd dat Libanees buurland Israël niet bestaat (enkel Palestina). Zelf had ik het uiteraard over de taalgrens en moest ik een kogel van een vraag ontwijken over hoe het nu zit met het gevaar van Arabieren in Europa. Mensen shockeren met het feit dat wij als avondmaal enkel friet met mayonaise durven eten, is plezanter.
De lessen zijn in elk geval de moeite. Door 4u per dag Portugees te horen en te moeten spreken, gaat het best vooruit. Ik maak uiteraard heel veel fouten, maar kan mezelf verstaanbaar maken. Moeilijk is wel dat het onbeleefd is met "Ja" te antwoorden. Je antwoordt best met een werkwoord. Da's oefenen.
(Een Chileense specialiteit: witte wijn met grenadine en ananassorbet 😕)
Vorig weekend waren Thomas en ik uitgenodigd voor een trip, net buiten São Paulo, waar ze wijn verbouwen. De lucht was er fris (het was toch zo'n 60km rijden), het landschap mooi, het eten lekker en de wijn niet te drinken. We waren gelukkig gewaarschuwd, dus kon ik genieten van mijn passievruchtensap. Thomas had zich wel aan een glas wijn gewaagd en dat was nog erger dan ik me had kunnen inbeelden. Maar het gezelschap was goed. Morgen vertrekt Thomas voor een paar dagen naar Argentinië om zijn werkvisum op te halen en dan kan hij hopelijk wat wijn van daar meenemen. Maar toch vooral zijn visum is grootste prioriteit. Ik moet/mag blijkbaar niet mee, wat langs de ene kant spijtig is, langs de andere kant goed dat ik mijn lessen niet moet missen.
Sinds 25/01 bestaat São Paulo 467 jaar. Die dag waren alle musea gratis. Wij kwamen terecht bij deze tentoonstelling van Burle Marx: Aanrader!
Een lichtshow geprojecteerd op fonteinen. #AnniversarioDeSãoPaulo
Hangmatje ophangen in het park Ibirapuera.
Ons favoriete buurtcafé: Bar Jobim.
We moesten afgelopen week een presentatie maken op school over ons land van herkomst. Dat was interessant. Toen we vroegen aan de Paraguayaan wat er als toerist te zien is in zijn land, zei die "niets". Er heerst daar weinig trots, blijkbaar. Verder weet ik nu hoe ik een Japans toilet moet gebruiken en is me weer eens bevestigd dat Libanees buurland Israël niet bestaat (enkel Palestina). Zelf had ik het uiteraard over de taalgrens en moest ik een kogel van een vraag ontwijken over hoe het nu zit met het gevaar van Arabieren in Europa. Mensen shockeren met het feit dat wij als avondmaal enkel friet met mayonaise durven eten, is plezanter.
De lessen zijn in elk geval de moeite. Door 4u per dag Portugees te horen en te moeten spreken, gaat het best vooruit. Ik maak uiteraard heel veel fouten, maar kan mezelf verstaanbaar maken. Moeilijk is wel dat het onbeleefd is met "Ja" te antwoorden. Je antwoordt best met een werkwoord. Da's oefenen.
Vorig weekend waren Thomas en ik uitgenodigd voor een trip, net buiten São Paulo, waar ze wijn verbouwen. De lucht was er fris (het was toch zo'n 60km rijden), het landschap mooi, het eten lekker en de wijn niet te drinken. We waren gelukkig gewaarschuwd, dus kon ik genieten van mijn passievruchtensap. Thomas had zich wel aan een glas wijn gewaagd en dat was nog erger dan ik me had kunnen inbeelden. Maar het gezelschap was goed. Morgen vertrekt Thomas voor een paar dagen naar Argentinië om zijn werkvisum op te halen en dan kan hij hopelijk wat wijn van daar meenemen. Maar toch vooral zijn visum is grootste prioriteit. Ik moet/mag blijkbaar niet mee, wat langs de ene kant spijtig is, langs de andere kant goed dat ik mijn lessen niet moet missen.
Reacties
Een reactie posten