Chloé en Thomas in Brazilië

1 maand na de goedkeuring van mijn visum ben ik ook echt mogen beginnen werken. Donderdag 21/02/2019 zal mijn persoonlijk geschiedenisboek ingaan als mijn eerste dag als risk manager bij AXA Seguros SA. Ik ben bijzonder blij dat ik me opnieuw nuttig kan maken, met andere mensen kan praten en kan beginnen bijleren over het verzekeringswezen in Brazilie. Mijn collega's zijn alvast erg vriendelijk en zijn ook blij dat ik ben begonnen want er is veel werk te doen. AXA heeft in Brazilie ongeveer 400 werknemers, en het team waar ik deel van uitmaak bestaat uit 8 personen plus een manager. Die laatste is ook nieuw, komt uit Zwitserland en begint binnenkort. Zijn visum ging vlotter want hij is getrouwd met een Braziliaanse. Er is altijd baas boven baas ... Na twee dagen kan ik natuurlijk nog niet veel zeggen over het werkleven. We werken hier ook in een open ruimte, elke dag is er een stuk vers fruit, en de werkuren zijn flexibel. Op je verjaardag krijg je vrij, en om de twee weken mag...

Dit weekend verzetten we hier onze klok naar het winteruur. Het weer is ook echt veranderd. Sinds een week kan ik weer een lange broek dragen en is één keer douchen per dag genoeg. Volgens de Paulistas is dit normaal. Rond de 25°C en bewolkt. De bijnaam van São Paulo is "terra da garoa" wat zoveel betekend als "land van de motregen". Een beetje regen bij kamertemperatuur kan weliswaar geen kwaad. Terra da garoa Thomas heeft ondertussen zijn visum gekregen en is langs de federale politie geweest. Nu enkel nog langs het ministerie van werk en dan is dat deel van de bureaucratie van de baan. Dat van mij kan dan beginnen.  Wat eerst opvalt als je naar Brazilië komt zijn de codes. Je begint met een nieuw telefoonnummer vanbuiten te leren (normaal). Dan vraag je een belastingcode aan (CPF) die je bij elke aankoop best opschrijft/ingeeft/opzegt want met die code kan je belastinggeld terugkrijgen op jaarbasis (vreemd). Die CPF (11 cijfers) heb je ook nodig als je ...

Ondertussen zitten al 3 van de 5 weken les erop. Pas gisteren zijn we samen gaan drinken in een bar met "de beste caiperinhas van São Paulo". (Dat zeggen ze hier wel vaker.) Toen ik toekwam in de bar en tegen de ober zei "ik zoek mijn vrienden", vroeg die direct "Met een Zwitser?" Dat was gemakkelijk. Hij bracht me naar ons bonte gezelschap van dus een Zwitser (franstalig), 3 Japanse vrouwen, een Koreaan, een Paraguayaan en een Chileense. De gemeenschappelijke taal is dus Portugees. Enkel onze Libanese collega was niet gekomen.      (Uiterst rechts een echte Braziliaanse.) We moesten afgelopen week een presentatie maken op school over ons land van herkomst. Dat was interessant. Toen we vroegen aan de Paraguayaan wat er als toerist te zien is in zijn land, zei die "niets". Er heerst daar weinig trots, blijkbaar. Verder weet ik nu hoe ik een Japans toilet moet gebruiken en is me weer eens bevestigd dat Libanees buurland Israël niet bestaat (e...