Chloé en Thomas in Brazilië

Het is zo ver. Na 4 maanden visa en school zit ik thuis om werk te zoeken en herinner ik me hoe vervelend dat is. Hier is het natuurlijk nog lastiger dan thuis. Ze spreken een andere taal, connecties zijn super belangrijk en de lonen zijn laag. Ik kan me er niet toe zetten te solliciteren voor een fulltime horecajob die maar een vierde betaalt van wat ik in België verdiende. Vooral omdat de cost of living hier niet veel lager ligt dan thuis wringt het schoentje. Niet moeilijk dat er zoveel Brazilianen uren pendelen om op hun werk te geraken. Vooral de loonskloof is hier groter dan bij ons, want mensen die in West-São Paulo (het chiquere gedeelte) wonen verdienen uiteraard een pak meer.  Wat ik wel vond, via via, is werk als lerares Engels. Je gaat naar een bedrijf voor of na de werkuren, ontmoet er je volwassen leerling, geeft een uur les vanuit een heel praktijk gericht handboek, zonder voorbereiding en that's it. Heel simpel, heel oké, alleen rare uren. Hopelijk komen er voldoen...

Op een ochtend: Collega Rogerio haalt 4 bussen van 1 li ter antibacteriële zeep uit zijn tas en zet ze op zijn bureau. Op mijn vraag "is het je verjaardag vandaag?" antwoordt hij zonder ook maar een spoor van een glimlach dat hij makkelijk aan goede zeep kan komen en hij ze heeft meegebracht voor João. Ik twijfel wie João nu weer is en hij zegt: "dat dikkertje van een paar eilanden verder?" Uit deze conversatie distilleer ik graag 2 elementen die me opvallen in mijn omgang met mijn collega's. Het eerste is hoe moeilijk het is om een grapje te maken, en het tweede is de focus op lichaam, lekker eten, gewicht, vermageren en de constante strijd die Brazilianen voeren om op al deze vlakken goed te presteren. Ten eerste humor: grapjes maken is een uitstekende manier om in een groep te integreren. Je brengt mensen aan het lachen, dus mensen gaan meer met je interageren in de hoop om nog eens te kunnen lachen. Er zijn hier echter twee barrières die het moei...