Het is zo ver. Na 4 maanden visa en school zit ik thuis om werk te zoeken en herinner ik me hoe vervelend dat is. Hier is het natuurlijk nog lastiger dan thuis. Ze spreken een andere taal, connecties zijn super belangrijk en de lonen zijn laag. Ik kan me er niet toe zetten te solliciteren voor een fulltime horecajob die maar een vierde betaalt van wat ik in België verdiende. Vooral omdat de cost of living hier niet veel lager ligt dan thuis wringt het schoentje. Niet moeilijk dat er zoveel Brazilianen uren pendelen om op hun werk te geraken. Vooral de loonskloof is hier groter dan bij ons, want mensen die in West-São Paulo (het chiquere gedeelte) wonen verdienen uiteraard een pak meer.
Wat ik wel vond, via via, is werk als lerares Engels. Je gaat naar een bedrijf voor of na de werkuren, ontmoet er je volwassen leerling, geeft een uur les vanuit een heel praktijk gericht handboek, zonder voorbereiding en that's it. Heel simpel, heel oké, alleen rare uren. Hopelijk komen er voldoende lessen mijn richting uit, want momenteel moet ik vooral gaten opvullen.
Nu ik in de week alleen thuis zit, moet ik ervan profiteren dat Thomas vrij is in het weekend. We namen al samen de metro en trein naar een nabijgelegen natuurgebied. Na twee uur kwamen we in een stukje jungle terecht, met 2 soorten apen, wat overging in Atlantisch loofwoud om zo de kale top van de berg te bereiken voor een uitzicht over de omgeving, inclusief stad.
Afgelopen weekend gingen we nog eens uitwaaien aan zee. De temperaturen waren hoog dus gelukkig kregen we in het hotel twee strandstoelen en een parasol mee. Het zeewater is hier goed warm. Haast net zo warm als de lucht. De file om terug naar São Paulo te rijden na het verlengd weekend was iets minder. Maar de zee maakt alles goed.
 |
| 2 aapjes |
 |
| 1 man |
 |
| 1 postkaart |
 |
| Jungle |
 |
| Treinstation |
 |
| Metrostation |
 |
| Kerk met palmen |
 |
| Kerk met plein |
 |
| Redder |
 |
| Groetjes! |
Reacties
Een reactie posten