2 soorten gezellig

maart 15, 2019

Ik kom net terug van een "basis gezondheidscentrum". Ik denk dat dit publieke gezondheidszorg is. Normaal gezien kan je overal een gratis vaccinatie tegen gele koorts krijgen. Deze was de dichtstbijzijnde. Ken je dat gevoel als je gezond een ziekenhuis binnenstapt en vreest er ziek uit te komen? Dat dus. Een oud, simpel gebouw. Een bureau met een rol nummertjes erop waar je handmatig eentje afscheurt. Een computer, één secretaresse, en achter haar duizenden bruine mappen in metalen rekken. De vaccins zitten in een koelkast die volgens mij voor bier in een bar bedoeld is. Het zou me verbazen mochten ze hier een generator hebben voor als de stroom uitvalt. Bon, iedereen was er vriendelijk en de naalden steriel verpakt.

Eerder deze week had Thomas een afspraak met Ernst&Young over hoe belastingaangifte hier werkt. Ook zo'n dingen horen bij een verhuis naar het buitenland. Het verschil tussen de moderne skyscraper waar dit financiële bedrijf zit en het gezondheidscentrum kan niet groter zijn. Het is een een goed voorbeeld van hoe scheef geld verdeeld is. En niet enkel in Brazilië!

Verder is deze week school en werk terug gewoon aan de gang. Het was erg leuk om Eliane over de vloer te hebben met carnaval. Toen Thomas en ik aankwamen in deze grootstad wisten we niet goed wat doen. Maar nu, 3 maanden later, zijn er nog steeds tal van plekken om te bezoeken waar we nog niet geweest zijn. Zo gingen we met Eliane naar de botanische tuin waar je een stukje jungle kan aantreffen, inclusief apen. Ook gingen we samen naar "de chiqueste winkelstraat van 't stad", wat ook voor mij de eerste keer was en naar de Pinacoteca, een museum met Braziliaanse kunst. Het feit dat het carnaval was, was natuurlijk plezant want overal stootten we op verkleedde mensen en muziek. Maar dit maakte ook dat vele winkels dicht waren en zelfs sommige metrostations waren gesloten vanwege de massa's volk die op sommige "bloquinhos" (straatfeesten) afkomen.

Ik begin stilaan te beseffen hoeveel er te doen is in São Paulo. Je ziet het gewoon niet meteen, want de stad heeft geen koloniaal centrum of wereldwonder ofzo. Maar gewoon vele culturele centra, bars, wereldkeuken en behulpzame mensen. Je kan salsa gaan dansen of naar een japanse karaoke gaan. Je kan gratis yoga volgen in het park of met een loopgroep mee. Je kan Frans brood eten en naar een Libanees restaurant en je kan zelfs naar Monet of Van Gogh gaan kijken als je wil. En dat allemaal bij aangename (meestal warme) temperaturen.

Ook ons appartementje zet me aan het denken. De meubels die er staan had ik zelf nooit gekozen, maar toch voelt het echt als thuis. Ik ben hier graag. Alleen spijtig dat jullie er niet bij zijn!

Groetjes!