Chloé en Thomas in Brazilië

Ik heb deze week te horen gekregen dat de behandeling van mijn werkvisumaanvraag opnieuw vertraging heeft opgelopen. Er wordt nu verwacht dat de goedkeuring in de eerste helft van januari zal komen. Rekening houdend met nog wat administratie die erna moet gebeuren, schat ik voorlopig dat ik pas op 1 februari kan beginnen werken. Dit is enerzijds een ontgoocheling want ik kijk er erg naar uit om hier te beginnen werken. Anderzijds geeft het ons meer tijd om alles te regelen, ons portugees te verbeteren enz. En we hebben ons tripje richting het zuiden uitgebreid van 5 naar 8 dagen - daarover ongetwijfeld later meer... Ondanks de hitte hier (35 graden overdag, 25 's nachts) proberen we toch actief te blijven. We hebben gisteren opnieuw een free walking tour gedaan, dit keer die van Avenida Paulista. Deze straat is bijzonder omwille van verschillende redenen. Ze is in de 19de eeuw aangelegd om de villa's van de koffiemagnaten uit de regio te bouwen, een stukje buiten het toenmal...

Thomas en ik hebben een doel: Portugees leren! We oefenen via Duolingo (de taalapp) of volgen lessen via skype (Preply.com). Ik heb er nog een extra oefening bij: berichtjes sturen! Een dikke week geleden had ik een berichtje gestuurd op couchsurfing dat ik nieuw ben in de stad en graag mensen wil ontmoeten om de taal te bemachtigen. Ik kreeg alvast veel meer reacties hierop dan ik had durven hopen. Vanmiddag spreken Thomas en ik af met een koppel Brazilianen die zelf Frans en Nederlands studeren (we gaan naar een park). Gisteren ontmoeten we Keiny, een fotograaf, bij een galerij waar we een video zagen over de extreme groei van São Paulo in pakweg 100 jaar, met een piek tussen 1950 en 1975. Keiny sprak erover om ons een keer mee te nemen naar een volkskeuken. Het is een sympathieke man die ons denk ik goed kan inleiden in het artistieke/sociale leven. Donderdag was ik een wandelingetje gaan maken met Cassia. Zij wou graag haar Engels oefenen. Ik heb niet aangedrongen om dit niet te...

Het is nog maar één week geleden dat Thomas en ik hier toekwamen in São Paulo. Vanmiddag waren we gaan lunchen met een vriend van een vriend van Thomas. Plots hoorde ik mezelf zeggen tegen Vinícius dat het heel natuurlijk voelt om hier te zijn. Dat is ook zo. Er wonen hier wel 12 miljoen mensen meer dan in Antwerpen en het uitzicht is natuurlijk helemaal anders. Maar in onze buurt kan je makkelijk alles te voet en met de fiets doen en het is, ook al is er veel verkeer, makkelijk en veilig om hier rond te lopen. Ondanks de bijnaam "concrete jungle", zijn er hier toch overal bomen in de straten, waarvan sommige prachtige oude rubberbomen zijn. Volgens Vinícius komt het omdat Brazilianen en Belgen op elkaar lijken. Het is waar dat wij allemaal graag uit gaan eten en drinken in sociale context en ze zijn hier ook niet vies van ironie. Thomas zijn werkvisum is nog niet in orde (ze treuzelen bij de overheid), maar dat geeft ons de tijd ons te organiseren. We zijn inmiddels in he...

We zijn hier ondertussen een paar dagen en beginnen ons stilaan te oriënteren. Maandagochtend zijn we op pad gegaan met Lidia, een freelance housing, neighbourhood, general living consultant. Ze heeft ons verschillende buurten getoond, met de auto. Dit was bijzonder nuttig, omdat we zo hebben kunnen afbakenen waar we willen wonen, en bevestiging kregen dat het niet prettig is om hier met de auto te rijden. Veel file, veel eenrichtingsstraten en veel zotte brommertjes van voedselbedeling zoals Rappy. In de namiddag hebben we fietsen gehuurd. Dat kan hier via een systeem à la Velo in Antwerpen, maar wordt naar Londens model vooral gesponsord door banken (Itaú & Bradesco die op dezelfde kar als Barclays zijn gesprongen) en niet door de overheid. Die laatste is dan weer wel aan het investeren in fietspaden. Op de grote, nieuwere verkeersaders zijn op de middenberm uitstekende fietspaden aangelegd, die druk gebruikt worden door (deel)fietsen en elektrische steps. Op zo'n paden is ...

Gisterenavond zijn Thomas en ik toegekomen in São Paulo. Onze taxichauffeur was een sympathieke knol die zijn weg baande door de gietende regen. Portugees begrijpen lukt al wel wat, maar spreken kan vooral Thomas. Vandaag zijn we het Ibirapuera park gaan verkennen, wat ondanks de vele mensen toch een rustige indruk gaf. Iedereen had sportkleren aan en was duidelijk van de middenklasse. Gelukkig ontdekte ik vanochtend toevallig dat momenteel de biënnale van Sao Paulo bezig is, in datzelfde park, tot 9 december. We hebben ons dus meteen aan een portie kunst tegoed gedaan. De biënnale is zoals alle kunst zou moeten worden getoond. In een groot open gebouw met vrije ingang voor iedereen. Wij moeten nu nog eens vliegen met KLM, want we kregen vliegtegoed omdat onze business class schermen het begaven de laatste 3 uur van de vlucht.  Iets met paddenstoelen. Thomas met fontein.